6 ECTS

Το μάθημα προσφέρει μια ολοκληρωμένη επισκόπηση του διεθνούς νομικού και θεσμικού πλαισίου της ναυτιλίας, εντάσσοντάς το στο ευρύτερο πλαίσιο της παγκόσμιας διακυβέρνησης για τη βιώσιμη ανάπτυξη. Ξεκινά από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS, 1982), η οποία αποτελεί το νομικό θεμέλιο για τη θαλάσσια δικαιοδοσία, τη διαχείριση των πόρων και την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Στη βάση αυτής, αναλύονται οι κύριες συμβάσεις του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (IMO), της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) και άλλων οργανισμών του ΟΗΕ, που ρυθμίζουν συνολικά τις διαστάσεις της ασφάλειας, της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας, της εργασίας και της περιβαλλοντικής συμμόρφωσης στη διεθνή ναυτιλία. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις συμβάσεις SOLAS, MARPOL, STCW, MLC και ISPS, καθώς και σε συναφείς περιβαλλοντικές συμβάσεις για τη ρύπανση, τα έρματα, τα αντιρρυπαντικά συστήματα, την αντιμετώπιση πετρελαιοκηλίδων, τις επικίνδυνες ουσίες και την ανακύκλωση πλοίων. Πέρα από το τεχνικό και νομικό τους περιεχόμενο, οι συμβάσεις αυτές τοποθετούνται στο πλαίσιο της εξέλιξης της παγκόσμιας πολιτικής για τη βιωσιμότητα, από τη Διάσκεψη της Στοκχόλμης (1972) και την Έκθεση Brundtland (1987) έως τις Διασκέψεις του Ρίο και την υιοθέτηση των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ (2015). Το μάθημα αναδεικνύει τον αλληλένδετο χαρακτήρα των δεκαεπτά Στόχων, όπως αυτοί αντανακλώνται στις ναυτιλιακές δραστηριότητες και πολιτικές συνδέοντας μεταξυ άλλων την υπεύθυνη κατανάλωση, την αξιοπρεπή εργασία, τη δράση για το κλίμα και τη διεθνή συνεργασία. Μέσα από τη διερεύνηση της δυναμικής σχέσης μεταξύ διεθνών συμβάσεων, εθνικής εφαρμογής και μεταβάσεων προς τη βιωσιμότητα, οι φοιτητές αναπτύσσουν μια συστημική κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η ναυτιλιακή ρύθμιση υποστηρίζει τη μετάβαση προς μια ανθεκτική, κυκλική και χωρίς αποκλεισμούς γαλάζια οικονομία.