Εισαγωγικό εργαστηριακό μάθημα που στοχεύει στην κατάκτηση βασικών σχεδιαστικών ικανοτήτων από τους/τις φοιτητές/τήτριες, και την ανάπτυξη, εκ μέρους τους, ικανοτήτων παρατηρητικότητας και πρόσληψης. Οι φοιτητές/τήτριες εξερευνούν ένα εύρος υλικών και μέσων, και αποκτούν γνώσεις προοπτικής, ανατομίας και σύνθεσης. Οι εργαστηριακές ασκήσεις στοχεύουν στην ανάδειξη της σημασίας της απόκτησης γνώσης του ορατού κόσμου μέσω της παρατήρησης, και στην εξοικείωση με το σχέδιο ως μέσο έκφρασης. Οι φοιτητές/τήτριες αρχίζουν με παραστατικό σχέδιο, και κινούνται σταδιακά προς αφηρημένες και εκφραστικές εκφάνσεις οπτικής επικοινωνίας, μέσω του σχεδίου.

Εργαστηριακό μάθημα, το οποίο αναπτύσσει περαιτέρω τις ικανότητες των φοιτητών/τριών στο σχέδιο και την ζωγραφική, όπως και τις ικανότητες παρατήρησης και πρόσληψης. Επίσης, εξερευνώνται, περαιτέρω, υλικά και μέθοδοι μέσω του σχεδίου, της ζωγραφικής και του κολάζ από ζωντανό μοντέλο, νεκρές φύσεις, και αφηρημένα θέματα. Οι φοιτητές/τήτριες καταπιάνονται με θέματα και έννοιες, ως μέρος της εργαστηριακής πρακτικής τους, ενώ αναπτύσσουν περαιτέρω τις ικανότητες τους, όπως και τις διερευνήσεις τους σε υλικά, εργαλεία και μεθόδους, μέσω ασκήσεων στο εργαστήριο και στο ύπαιθρο, με ή χωρίς μοντέλα και με αφηρημένες συνθέσεις. Το μάθημα εξελίσσεται από παραστατικές προσεγγίσεις προς πιο αφηρημένες και εννοιολογικές. Ανατίθενται εργασίες που στοχεύουν στην ανάπτυξη της προσωπικής έκφρασης και οπτικής «γλώσσας» των φοιτητών/τριών και γενικότερα, στην απόκτηση εκ μέρους τους, μιας ευρύτερης γνώσης και ικανότητας στην εικαστική έκφραση.

Το μάθημα αποτελεί μια εισαγωγή στη χαρακτική  και την τυπογραφία, και σκοπό  έχει να γνωρίσουν και να πειραματιστούν οι φοιτητές/τήτριες σε τεχνικές και μεθόδους χάραξης από τις παραδοσιακές έως και τις σύγχρονες. Παράλλλα, επιδιώκεται η εξοικείωση με τις βασικές ενότητες παραδοσιακής τυπογραφίας (Relief, Intaglio, Lithography, Silkscreen) και την ιστορία τους.

Δίνεται έμφαση στην τεχνική δεξιότητα με σκοπό την πρακτική  γνώση για την επιλογή και συντήρηση κατάλληλων υλικών όπως διάφορα  χαρτιά, μελάνια και εργαλεία χαρακτικής. Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων υλοποιούνται ασκήσεις-έρευνα στην παραδοσιακή χαρακτική οι οποίες συχνά συνδυάζονται δημιουργικά με  ασκήσεις άλλων παράλληλων μαθημάτων του εξαμήνου. Ο πειραματισμός σε ομαδικές ασκήσεις διαμορφώνει και συνεργατικές πρακτικές μεταξύ των φοιτητών/τριών.

Εισαγωγικό μάθημα ζωγραφικής, το οποίο διερευνά τη φόρμα, τη δομή, τη σύνθεση, το φως και το χρώμα, μέσω ασκήσεων εργαστηρίου και ανοικτού χώρου, τόσο με τη χρήση μοντέλου και χωρίς, όσο και μέσω αφηρημένων συνθέσεων. Ξεκινά με μονοχρωματικές εργασίες για να προχωρήσει στην πλήρη χρωματική γκάμα, προς ανάπτυξη ικανοτήτων χειρισμού της μπογιάς, μίξης χρωμάτων, σύνθεσης και χρήσης διάφορων υλικών. Ενθαρρύνεται η ανάπτυξη της ατομικής έκφρασης και προσωπικών ιδεών. Υιοθετούνται τόσο ρεαλιστικές προσεγγίσεις όσο και αφηρημένες και εννοιολογικές. Δίνεται έμφαση στην ανάπτυξη αναλυτικών, ερευνητικών και μεθοδολογικών ικανοτήτων, κριτικής σκέψης, και υιοθετούνται μέθοδοι εργασίας που προωθούν τον πειραματισμό. Το μάθημα είναι κατά βάση εργαστηριακό και υποστηρίζεται θεωρητικά από διαλέξεις παρουσιάσεις και την ανάλογη βιβλιογραφία.

Αυτό το εργαστήριο προσφέρει μια εισαγωγή και μια πρακτική εμπειρία στην ανάπτυξη της γλυπτικής εργασίας. Ο πρακτικός πειραματισμός με ποικίλα μέσα και οι διαφορετικές προσεγγίσεις της τρισδιάστατης μορφής παραπέμπουν σε ιστορικές και πολιτιστικές επιρροές. Οι φοιτητές/τήτριες εξερευνούν κυρίως την μορφή, τη δομή και την σύνθεση μέσω μιας ποικιλίας ασκήσεων και ασχολούνται με ένα εύρος υλικών, εργαλείων και μέσων. Δίνεται έμφαση στην αντίληψη του αρνητικού και θετικού χώρου και στην απόδοση τρισδιάστατης μορφής και όγκου. Όλα τα παραπάνω ενισχύονται μέσω ιστορικών και θεωρητικών πληροφοριών και αναλύσεων της τέχνης.

Αυτό το μάθημα βασίζεται στα θέματα του προηγούμενου εξαμήνου που αφορούν στην τυπική αντίληψη και προβολή και συμβάλλει στην εις βάθος κατανόηση των βασικών εννοιών, υλικών και διαδικασιών που χρησιμοποιούνται στην γλυπτική πρακτική, ιδιαίτερα εκείνων που αφορούν την δομή, τον χώρο και τον χρόνο. Οι φοιτητές/τήτριες ασχολούνται με εργασίες που περιλαμβάνουν γλυπτικές εξερευνήσεις του χώρου, ελεύθερους πειραματισμούς, εμπλοκή του περιβάλλοντος και της ατμόσφαιρας, συνδυασμένα μέσα, τεχνικές, υλικά και τρόπος έκθεσης των γλυπτών. Το μάθημα διερευνά πώς τοποθετούνται τα αντικείμενα στον χώρο, πως χρησιμοποιούνται τα συστήματα στην γλυπτική πρακτική, πως οι καλλιτέχνες χαρτογραφούν περιβαλλοντικά τον χώρο και πώς η ατμόσφαιρα που περιβάλλει τα αντικείμενα μπορεί να φορτιστεί οπτικά. Οι φοιτητές/ήτριες ενθαρρύνονται να αναπτύξουν τις ιδέες τους πειραματιζόμενοι με υλικά και αλληλοεπιδρώντας στο χώρο. Μέσω μιας σειράς εργαστηριακών εργασιών και αναγνώσεων, οι φοιτητές/ήτριες αναπτύσσουν δεξιότητες για να αναπαραστήσουν και να δηλώσουν χωρικές έννοιες, αντιλήψεις και εμπειρίες.

Το μάθημα στοχεύει να προσφέρει βασικές – πρακτικές και θεωρητικές – γνώσεις φωτογραφίας. Επιδιώκει την κατανόηση των βασικών λειτουργιών της φωτογραφικής μηχανής, και την απόκτηση γνώσεων και ικανοτήτων πάνω στις διάφορες φωτογραφικές μεθόδους. Στο μάθημα αναλύονται τα διάφορα τεχνικά στοιχεία της μηχανής, όπως και στοιχεία που αφορούν στον τόνο, στην υφή και στο φως, όπως αυτά καθορίζονται από τις τεχνικές δυνατότητες του φωτογραφικού μέσου. Επιπρόσθετα, οι φοιτητές/τήτριες εισάγονται στις τεχνικές του σκοτεινού θαλάμου και της μαυρόασπρης εμφάνισης και εκτύπωσης. Το μάθημα περιλαμβάνει μια εκτεταμένη θεωρητική προσέγγιση με αναφορές στα καλλιτεχνικά ρεύματα που επηρέασαν τη φωτογραφία, τη σημειολογία της φωτογραφίας, την ψηφιακή φωτογραφία και στην καθιέρωση της ως οπτική νόρμα της πολιτιστικής μας ανάπτυξης.

Το μάθημα αναπτύσσει τις γνώσεις των φοιτητών/τριών πάνω στη σύγχρονη φωτογραφία και τις τεχνικές ικανότητες τους συμπεριλαμβανομένων της φωτογράφισης σε εσωτερικό χώρο [studio photography] και του χειρισμού ψηφιακών μέσων φωτογράφισης, μεταποίησης και παρουσίασης της φωτογραφίας. Δίνεται επίσης ιδιαίτερη έμφαση στην

θεωρητική γνώση προκειμένου να αναπτυχθεί ο κριτικός και αναλυτικός τρόπος σκέψης, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητας του να συζητούν φωτογραφικές πρακτικές. Μέσω διαλέξεων, κριτικής και θεωρητικών κειμένων, το μάθημα εξετάζει, εν μέσω άλλων, τη φωτογραφική παράδοση, από την εφεύρεση του μέσου ως τις σύγχρονες ψηφιακές πρακτικές και τη σχέση της φωτογραφίας με το βίντεο και τον κινηματογράφο, την αφηγηματική φωτογραφία και τη φωτογραφία σεκάνς. Επιπρόσθετα, μέσα από ατομικές εργασίες, οι φοιτητές/ήτριες αναπτύσσουν την προσωπική τους φωτογραφική γλώσσα με έμφαση στη φωτογραφία ως καλλιτεχνική έκφραση και ως τρόπος επικοινωνίας. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η δημιουργία εκθεσιακής ποιότητας, ατομικού φωτογραφικού υλικού.

Αυτή η ενότητα εμπλέκει τους/τις φοιτητές/ήτριες με τη μεγάλη ποικιλία τρόπων με τους οποίους είναι δυνατό να «κάνουν ιστορία της τέχνης». Έχει σχεδιαστεί για να λειτουργεί σε συνδυασμό με άλλες ενότητες του πρώτου έτους, παρέχοντας στον/στην φοιτητή/τήτρια τις βασικές δεξιότητες μελέτης, οπτικής και κειμενικής ανάλυσης που είναι απαραίτητες για να σκεφτεί, να αναλύσει, να συζητήσει και να γράψει για την τέχνη και τις ιστορίες της. Εκτός από το να βοηθά τον/την φοιτητή/τήτρια να ταυτιστεί και να ασχοληθεί με τα ακαδημαϊκά κείμενα, η ενότητα διερευνά επίσης μη ακαδημαϊκούς τρόπους γραφής για την τέχνη: καταλόγους εκθέσεων και κριτικές σε διαφορετικά πλαίσια, συμπεριλαμβανομένων ιστολόγιων ιστορικών, κριτικών, δημοσιογράφων καθώς και ιστορικών μυθιστορημάτων τέχνης.

Αυτή η ενότητα εισάγει τους/τις φοιτητές/τήτριες σε βασικές περιόδους, θέματα και κινήματα της δυτικής τέχνης από την αρχαιότητα έως τα τέλη του εικοστού αιώνα. Αυτό γίνεται μέσω της μελέτης βασικών ειδών και εννοιών στην ιστορία της τέχνης και των εικαστικών πολιτισμών.

Εργαστηριακό μάθημα το οποίο διευρύνει την χαρακτική  και την τυπογραφία. Οι φοιτητές/τήτριες με την γνώση που έχουν από το εισαγωγικό μάθημα της χαρακτικής θα αναπτύξουν περαιτέρω μεθόδους χάραξης από τις παραδοσιακές έως και τις σύγχρονες με στόχο να αναδείξουν την δική τους εικαστική γραφή. Παράλληλα, εμβαθύνουν στην ιστορία της παραδοσιακής τυπογραφίας (Relief, Intaglio, Lithography, Silkscreen) και πειραματίζονται για να μπορούν με ευχέρεια να συνδυάζουν δημιουργικά τεχνικές και υλικά. Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων υλοποιούνται ασκήσεις-έρευνα στην παραδοσιακή χαρακτική οι οποίες θα μπορούν να ενημερώνονται/ουν δημιουργικά και με  ασκήσεις άλλων παράλληλων μαθημάτων του εξαμήνου.

Το μάθημα περιλαμβάνει περαιτέρω διερεύνηση των διαφόρων μέσων και τεχνικών, τα οποία διδάχθηκαν στη Χαρακτική 1, όπως, υψιτυπία, αναγλυφοτυπία, βαθυτυπία και μεταξοτυπία. Οι φοιτητές δουλεύουν σειρά ατομικών projects, τα οποία στοχεύουν στην ενδυνάμωση τόσο των εννοιολογικών ικανοτήτων όσο και των τεχνικών δεξιοτήτων τους. Η τελική τους εργασία – σε μορφή έργου/ων που θα εκτεθεί/ούν – εξοικειώνει τους φοιτητές με τις διαδικασίες επιμέλειας και παρουσίασης. Επιπρόσθετα, το μάθημα δημιουργεί ένα περιβάλλον, όπου έννοιες και ορισμοί περί εκτύπωσης και χαρακτικής εξετάζονται, αμφισβητούνται και επεκτείνονται. Ενισχύονται και ενθαρρύνονται η δημιουργική προσέγγιση, η πειραματική διερεύνηση και ο συνδυασμός τεχνικών δεξιοτήτων, υλικών και μέσων. Αυτά θα διαφανούν στα έργα των φοιτητών για την τελική του παρουσίαση.

Προαπαιτούμενα: FAR 102 Χαρακτική 1

Το εργαστηριακό αυτό μάθημα κορυφώνει τη διαδικασία της ανάπτυξης των σχεδιαστικών ικανοτήτων των φοιτητών, όπως και τις ικανότητες παρατήρησης και πρόσληψης, που καλλιεργήθηκαν στα προηγούμενα τρία μαθήματα σχεδίου. Επιπρόσθετα, ενθαρρύνει τους φοιτητές να αναπτύξουν τη δική τους «γλώσσα», δίνοντας έμφαση στο σχέδιο ως αναπόσπαστο μέρος της περαιτέρω καλλιτεχνικής τους ανάπτυξης. Οι φοιτητές έχουν την ευκαιρία να εξερευνήσουν περαιτέρω το σχέδιο ως καλλιτεχνική δημιουργία σε διάφορες ιστορικές περιόδους και πολιτισμούς.

Προαπαιτούμενα: FAR 200 Σχέδιο 3

Το μάθημα περιλαμβάνει εξάσκηση με διάφορα υλικά και μεθόδους. Ενσωματώνει περαιτέρω και βαθύτερη διερεύνηση των θεμάτων που συζητήθηκαν στα αντίστοιχα μαθήματα του πρώτου έτους. Περιλαμβάνει εργαστηριακές ασκήσεις για μικρές ομάδες φοιτητών/τριών, βοηθώντας τους έτσι να αρχίσουν να αναπτύσσουν τις δικές τους, καλλιτεχνικές προσωπικότητες. Διερευνώνται συνδυαστικές εφαρμογές με διάφορα μέσα. Οι φοιτητές/τήτριες έχουν την ευκαιρία να διερευνήσουν την ανάπτυξη των έργων τους μέσω της ιστορίας της τέχνης και να αποκτούν τα αναγκαία θεωρητικά εφόδια ώστε να αναπτύξουν την ικανότητά τους για αναλυτική και κριτική σκέψη. Δίνεται έμφαση στην ανάπτυξη της ιδέας ενός έργου, όπως και στην εις βάθος έρευνα και σύνδεση με κριτικές και αισθητικές αποφάσεις στην πραγματοποίησή του.

Το μάθημα έχει ως σκοπό να συνδέσει το πλαίσιο και το περιεχόμενο στις δισδιάστατες εικαστικές πρακτικές. Λειτουργεί ως  γέφυρα των προηγούμενων μαθημάτων της δισδιάστατης δημιουργίας και προετοιμασία για το επόμενο στάδιο του μεγάλου διαρκούς στούντιο στο τρίτο έτος. Οι φοιτητές/τήτριες αρχίζουν να αναγνωρίζουν την αξία της έρευνας και δημιουργούν  σύνθετες εργασίες με συνδυασμό μεθόδων, τεχνικών και υλικών από την ζωγραφική, το σχέδιο και την χαρακτική. Η σύνθεση αυτή μπορεί να οδηγήσει σε εγκαταστάσεις, ελεύθερους πειραματισμούς στο χώρο (φυσικό, αρχιτεκτονικό, ιδιωτικό ή δημόσιο) και στον χρόνο (performance) προκειμένου να εξερευνήσουν το νόημα, το περιεχόμενο και το εννοιολογικό πλαίσιο του έργου τους. Οι φοιτητές/τήτριες εισάγονται στις κεντρικές ιδέες των εννοιών, των παραμέτρων, των συνθηκών και των καταστάσεων που περιβάλλουν ένα έργο τέχνης και το καθορίζουν φυσικά ή εννοιολογικά, και τους προσφέρεται ένα εργαστηριακό περιβάλλον για διεπιστημονικούς πειραματισμούς με συνδυασμούς μέσων στην ζωγραφική, το σχέδιο και την χαρακτική.

Το μάθημα της γλυπτικής περιλαμβάνει μια εκτεταμένη προσέγγιση της κατασκευής αντικειμένων, της δημόσιας τέχνης και των κοινωνικών πρακτικών, της όψης, του χώρου και της performance. Δεν λαμβάνονται υπόψιν μόνο οι συγκεκριμένες εκφάνσεις της γλυπτικής αλλά προτιμάμε να την θεωρούμε ως μεθοδολογία, με βάση την οποία εξελίσσεται η παραγωγή της τέχνης. Προκειμένου να καλυφθεί ένα ευρύ φάσμα έρευνας, οι φοιτητές/ήτριες καθοδηγούνται προς πιο πειραματικές εργασίες, συνδυάζοντας υλικά και μεθόδους. Στόχος του μαθήματος επίσης είναι να διαπραγματευτεί τον παραδοσιακό τρόπο προσέγγισης της τέχνης, με το ενδιαφέρον να μετατοπίζεται από το καλλιτεχνικό αντικείμενο στην διαδικασία, που προηγείται της παραγωγής του. Επιπλέον έρευνα στα ρεύματα και τους καλλιτέχνες της Process-based τέχνης.

Σε αυτό το μάθημα οι φοιτητές/τήτριες εκτελούν πιο σύνθετες εργασίες με συνδυασμό μεθόδων, τεχνικών και υλικών, όπως εγκαταστάσεις, ελεύθερους πειραματισμούς στο χώρο (φυσικό, αρχιτεκτονικό, ιδιωτικό ή δημόσιο) και στον χρόνο (performance) προκειμένου να εξερευνήσουν το νόημα, το περιεχόμενο και το εννοιολογικό πλαίσιο του έργου τους. Οι φοιτητές/ήτριες εισάγονται στις κεντρικές ιδέες των εννοιών, των παραμέτρων, των συνθηκών και των καταστάσεων που περιβάλλουν ένα έργο τέχνης και το καθορίζουν φυσικά ή εννοιολογικά και τους προσφέρεται ένα εργαστηριακό περιβάλλον για διεπιστημονικούς πειραματισμούς με συνδυασμούς μέσων στην γλυπτική, την εγκατάσταση και τα site-specific έργα.

Το μάθημα εισάγει τους/τις φοιτητές/τήτριες στη χρήση και στην ιστορία της τεχνολογίας στην τέχνη, παρέχοντάς τους ιστορικο-θεωρητικές γνώσεις για την καλλιτεχνική εφαρμογή τους. Με βασικό άξονα το animation (τέχνη της εμψύχωσης) οι φοιτητές/τήτριες εισάγονται στην κινούμενη εικόνα και καταπιάνονται με ζητήματα θεωρίας και μεθοδολογίας του animation που στοχεύουν στον σχεδιασμό και στην κατασκευή των λειτουργιών του και στην εξοικείωση και ενημέρωση ως προς το εύρος και τις προεκτάσεις του στα Νέα Μέσα.

Βασικά συνθετικά στοιχεία της κινούμενης εικόνας, όπως, χώροι, αντικειμένα και χαρακτήρες, η εικονογράφηση σεναρίου, η σκηνοθεσία, η αρμολόγηση και διαχείριση του φιλμικού χρόνου και τα στάδια της κινηματογραφικής παραγωγής              και η εφαρμογή των βασικών αρχών του animation είναι στον πυρήνα της θεματικής του μαθήματος.

Το μάθημα εισάγει τους/τις φοιτητές/τήτριες στο πειραματικό animation. Στόχος του μαθήματος είναι να ενισχύσει τη θεωρητική διαδικασία ανάπτυξης ιδεών και να εισάγει την πρακτική εφαρμογή πειραματικών διαδικασιών για τη δημιουργία ταινιών και βίντεο animation. Εξετάζονται οι πρακτικές εμψύχωσης, δημιουργίας κίνησης και συμπεριφοράς στην τέχνη και οι αισθητικές, τεχνολογικές και εννοιολογικές πτυχές του κινηματογραφικού και εικαστικού έργου animation. Έμφαση δίδεται στην εκμάθηση τεχνικών του stop motion animation, στις αισθητικές όσο και στις τεχνολογικές πτυχές του τρισδιάστατου animation (παραδοσιακού και ψηφιακού), στη χρήση σχεδιαστικών και κατασκευαστικών τεχνικών, στο σχεδιασμό ιδέας και εικονογράφησης σεναρίου, στη φωτογραφία, στο φωτισμό, στον ήχο, στη σκηνογραφία, στη σκηνοθεσία και στο συνδυασμό παραδοσιακών και ψηφιακών πρακτικών [tradigital].

Αυτή η ενότητα καθοδηγεί τους/τις φοιτητές/τήτριες μέσα από την τέχνη που παράγεται από τα μέσα του 19ου αιώνα έως τη δεκαετία του 1950. Θα καθοδηγήσει τους/τις φοιτητές/τήτριες μέσα από τις πολλές συναρπαστικές αλλαγές, προκλήσεις, ανησυχίες και συζητήσεις που χαρακτηρίζουν αυτή την περίοδο μέσω της ενασχόλησης με τα κοινωνικά, πολιτικά και φιλοσοφικά ρεύματα που έχουν ενημερώσει την παραγωγή της τέχνης. Η ενότητα θα μεταφέρει τους/τις φοιτητές/τήτριες στις μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης - Λονδίνο, Παρίσι, Βερολίνο, Βιέννη, Μόσχα - και τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους που σημάδεψαν και τραυμάτισαν την ήπειρο. Θα ασχοληθεί με τις επιπτώσεις της Βιομηχανικής Επανάστασης, την εμφάνιση της νεωτερικότητας, την επέκταση των πόλεων, την άνοδο των φωνών των γυναικών, τον απόηχο δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων στην Ευρώπη και το τραύμα των δύο παγκοσμίων πολέμων, στην καλλιτεχνική παραγωγή αυτής της περιόδου.

Αυτό το μάθημα ενότητας εξετάζει τις αντιδράσεις στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό και τον μοντερνισμό γενικότερα, μέσα από την άνοδο της Pop Art και της εννοιολογικής τέχνης στη δεκαετία του 1960. Η ενότητα δίνει ιδιαίτερη προσοχή στην άνοδο των μειονοτικών κινημάτων στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες (φεμινιστική, μαύρη, queer). Το μάθημα διερευνά πώς αυτές οι πρακτικές τέχνης προκάλεσαν τη μεγάλη αφήγηση του μοντερνισμού να δημιουργήσει αυτό που έχει ονομαστεί μεταμοντερνισμός. Η ενότητα εστιάζει σε συγκεκριμένες περιπτωσιολογικές μελέτες με ειδική μνεία σε ορισμένα από τα ζητήματα που αφορούν τις πρακτικές σύγχρονης κυπριακής τέχνης όπως η παγκοσμιοποίηση, η περιφέρεια και ο πόλεμος, οι συγκρούσεις και τα σύνορα.

Η εισαγωγή του μαθήματος εξετάζει την σχέση της φιλοσοφίας με την τέχνη, ως αυτόνομου πεδίου έρευνας, το οποίο ταυτόχρονα τοποθετείται και λειτουργεί (με τα δικά του μεθοδολογικά εργαλεία) στο ευρύτερο πλαίσιο της Δυτικής Φιλοσοφίας, από την Αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή. Το μάθημα μελετά την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και τα επόμενα ρεύματα του πλατωνικού ιδεαλισμού και του αριστοτελικού εμπειρισμού, στην Ελληνιστική περίοδο, τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση. Έμφαση δίνεται στη νεότερη εποχή: στις κοινωνικές και αισθητικές αναζητήσεις του Διαφωτισμού και στην επιρροή τους στην πορεία του Δυτικού πολιτισμού, μέχρι το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης.

Το μάθημα, το οποίο συνεχίζει και επεκτείνεται στην εξέταση της μετα-χεγκελιανής σχέσης μεταξύ τέχνης και αισθητικής, στοχεύει να αποσαφηνίσει τους ριζοσπαστικούς διανοητικούς-φιλοσοφικούς λόγους του 19ου αι., που άνοιξαν τον δρόμο για την φιλοσοφία του 20ου αι. Η σκέψη του Friedrich Nietzsche, του Carl Marx και του Sigmund Freud επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την διαμόρφωση νέων και ετερόδοξων εξελίξεων στις σχέσεις ανάμεσα στην τέχνη, την λογοτεχνία, την αισθητική, με την πρόσθετη συμβολή της πολιτικής. Εξετάζει την λεγόμενη πολιτική στροφή στην αισθητική, που κορυφώθηκε με την περίφημη διαμάχη μεταξύ του Lukacs και του Bloch ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο έργο του Theodor Adorno το οποίο εξετάζει τη νέα συνθήκη της νεωτερικότητας. Ένα άλλο σημαντικό κεφάλαιο αφορά στον Martin Heidegger, τις πολυσυζητημένες θέσεις του για τον Ναζισμό και την κρίση του Μεσοπολέμου. Τα θέματα που θα συζητηθούν περιλαμβάνουν ερωτήσεις σχετικά μ τον ορισμό της τέχνης, την αισθητική εμπειρία, το ωραίο, το τραγικό, το παράδοξο του τρόμου και της οδυνηρής τέχνης, το ρόλο των προθέσεων του καλλιτέχνη στην ερμηνεία του έργου τέχνης, την ηθική και γνωσιακή αξία της τέχνης. Η θεματολογία του μαθήματος αντλείται κυρίως από σύγχρονους φιλοσόφους όπως οι Beardsley, Danto, Carroll, Levinson, Robinson, Currie και άλλοι.

Το μάθημα προσφέρει μία εισαγωγική, θεωρητική και πρακτική προσέγγιση στα νέα μέσα και τη σύνδεσή τους με την οπτικοακουστική γλώσσα, και τον οπτικοακουστικό πολιτισμό γενικότερα. Στοχοθετείται ένας συνεχής διάλογος ανάμεσα στις βασικές έννοιες των θεωριών αυτών με τις προεκτάσεις τους στην καλλιτεχνική δράση, και αναλύεται η θέση των νέων μέσων στην κοινωνία, με έμφαση στις καλλιτεχνικές πρακτικές. Προσεγγίζονται και μελετώνται συνδέσεις μεταξύ της επικοινωνίας, της φιλοσοφίας, του φιλμ και της ψηφιακής κουλτούρας, με κοινό παρονομαστή τα νέα μέσα και τον οπτικοακουστικό πολιτισμό, ενώ προσεγγίζονται επίσης κινήματα και ρεύματα στον κινηματογράφο, στην ηχητική τέχνη, στη βιντεοτέχνη και στην ψηφιακή τέχνη.

Το μάθημα αποτελεί συνέχεια του «Βασικές Αρχές των Νέων Μέσων Ι: Οπτικοακουστικός Πολιτισμός», και ως τέτοιο προσφέρει τη συνέχεια της προσέγγισης στα νέα μέσα, αυτή τη φορά υπό το πρίσμα της χρήσης τους για την ανάλυση εννοιών που άπτονται των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών, με βάση την παρατήρηση της καθημερινότητας. Για αυτό το σκοπό, στο μάθημα εφαρμόζεται ένας πρακτικός προσανατολισμός, ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον επικοινωνιακό τρόπο χρήσης της κάμερας, στη διεισδυτικότητά της, και συνολικά στην κινούμενη εικόνα ως εργαλείο για την ίδια τη μελέτη της καθημερινότητας. Με αφετηρία το ντοκιμαντέρ και τον κινηματογράφο παρατήρησης, οι φοιτητές/τήτριες περιηγούνται στον κόσμο της οπτικοακουστικής καταγραφής και εστιάζουν στη σύγχρονη εποχή, μελετώντας εναλλακτικούς τρόπους οπτικοακουστικής παραγωγής.

Oι φοιτητές/τήτριες γνωρίζουν τη βασική θεωρία και τα κινήματα γύρω από την ηχητική τέχνη, και καλούνται να εμβαθύνουν σε σημαντικές θεωρίες του πεδίου που έχουν εδραιωθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Παράλληλα, αναλύεται η θέση του ήχου στα νέα μέσα και στις καλλιτεχνικές πρακτικές συνολικότερα, ενώ  διερευνώνται οι τρόποι με τους οποίους προσεγγίζεται η έννοια της ηχητικής τέχνης (Sound Art). Κυρίως προσεγγίζονται οι ηχητικές εγκαταστάσεις, η ηλεκτροακουστική σύνθεση και οι συνθέσεις ηχοτοπίου: σε αυτά μάλιστα χρησιμοποιούνται στοιχεία και πρακτικές της θεωρίας της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Ήχου, αφού έχει προηγηθεί ιστορική και εννοιολογική ανάλυση των καλλιτεχνικών πρακτικών που τη χαρακτηρίζουν. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται τόσο στη σύνδεση των Σπουδών του Ήχου με την κοινωνική και πολιτική τους διάσταση, όσο και στην εκμάθηση, εκ μέρους των φοιτητών/τριών, πρακτικών εργασίας με τον ήχο για τη δημιουργία καλλιτεχνικά και τεχνικά άρτιων έργων. Το μάθημα εστιάζει επίσης στην ιδιότητα του ήχου ως μέσου επικοινωνίας και επιχειρεί να προσεγγίσει και να αποκωδικοποιήσει ενδελεχώς την παρουσία του στην καθημερινότητα, με στόχο την καλλιτεχνική δημιουργία.

Το μάθημα προσφέρει μία εισαγωγική, θεωρητική και πρακτική προσέγγιση στη Βιντεοτέχνη (Video Art) και τη σύνδεσή της με την οπτική κουλτούρα. Δίνει έμφαση στο βίντεο ως μέσο καλλιτεχνικής δημιουργίας, επεκτείνοντας την ιδιότητά του ως απλώς γραμμικού αφηγηματικού εργαλείου. Το μάθημα δεν εστιάζει τόσο στις παραδοσιακές σεναριακές τεχνικές ή στην τεχνική της βίντεο-αφήγησης, αλλά κυρίως στα ίδια τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για να αποτελέσουν το αλφάβητο της οπτικής γλώσσας, και στη γνωριμία με το εκάστοτε συγκείμενό της. Η σε βάθος γνωριμία της κάμερας, του φακού, των ιδιοτήτων του φωτός ή του χώρου, συνδυασμένα με τις παραπάνω θεματικές, φιλοδοξούν να εφοδιάσουν τους/τις φοιτητές/ήτριες με τα απαραίτητα εργαλεία για τη δημιουργία έργων βιντεοτέχνης.

Το παρόν μάθημα έχει ως αντικείμενο τη μεθοδική και εις βάθος επαναπροσέγγιση ορισμένων βασικών προβλημάτων που αφορούν στην τεχνοϊστορική ανάλυση. Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί η εξέταση δύο κυρίαρχων στοιχείων της καλλιτεχνικής αναπαράστασης – τον χώρο και τον χρόνο. Εξετάζεται το κατά πόσον η αναπαράσταση του χώρου και η αντίληψη του χρόνου σε κάθε πολιτισμική περίοδο της ευρωπαϊκής Δύσης (Αναγέννηση, Μανιερισμός Μπαρόκ, Κλασικισμός, Ρομαντισμός, μοντέρνα και σύγχρονη εποχή) ανταποκρίνονται σε ορισμένα σταθερά και αναγκαία κριτήρια – ή εάν, αντίθετα, οι έννοιες χώρος και χρόνος είναι σχετικές, και σε μεγάλο βαθμό συνδεδεμένες, με την ιστορική πραγματικότητα και τις (διαφορετικές) πολιτισμικές αξίες κάθε εποχής. [Τα παραπάνω διερευνώνται στη διάρκεια δύο ακαδημαϊκών εξαμήνων, μαζί με το FAR 341].

Προαπαιτούμενα: FAR 241 Ιστορία και Θεωρία της Τέχνης 4: Μεταμοντερνισμός και σύγχρονη τέχνη

Το παρόν μάθημα έχει ως αντικείμενο τη μεθοδική και εις βάθος επαναπροσέγγιση ορισμένων βασικών προβλημάτων που αφορούν στην τεχνοϊστορική ανάλυση. Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί η εξέταση δύο κυρίαρχων στοιχείων της καλλιτεχνικής αναπαράστασης – τον χώρο και τον χρόνο. Εξετάζεται το κατά πόσον η αναπαράσταση του χώρου και η αντίληψη του χρόνου σε κάθε πολιτισμική περίοδο της ευρωπαϊκής Δύσης (Αναγέννηση, Μανιερισμός Μπαρόκ, Κλασικισμός, Ρομαντισμός, μοντέρνα και σύγχρονη εποχή) ανταποκρίνονται σε ορισμένα σταθερά και αναγκαία κριτήρια – ή εάν, αντίθετα, οι έννοιες χώρος και χρόνος είναι σχετικές, και σε μεγάλο βαθμό συνδεδεμένες, με την ιστορική πραγματικότητα και τις (διαφορετικές) πολιτισμικές αξίες κάθε εποχής. [Τα παραπάνω διερευνώνται στη διάρκεια δύο ακαδημαϊκών εξαμήνων, σε συνέχεια του FAR 340].

Προαπαιτούμενα: FAR 340 Ιστορία και Θεωρία της Τέχνης 5: Ειδικά Θέματα

Μετά την σύντομη εισαγωγή στην σχετική ορολογία, το μάθημα-έχοντας ως αφετηρία τον 17ο αι.-προσεγγίζει κείμενα και μελέτες που αναλύουν έργα τέχνης μέσα από την λεπτομερή εφαρμογή μίας συγκεκριμένης μεθόδου. Η μέθοδος του Winckelmann εξετάζεται συνοπτικά και ακολουθείται από την εξέταση των κριτικών του Diderot για τα γαλλικά Salons. Ο Γάλλος συμβολιστής ποιητής Charles Baudelaire-δημιουργός του όρου modernité- και τα γραπτά του για την τέχνη του 19ου αι. και την αισθητική αναλύονται μέσα από την Θεωρία της Πρόσληψης του Hans Robert Jauss. Προχωρώντας προς τον 20ο αι., έμφαση δίνεται στους Ευρωπαίους και Αμερικανούς θεωρητικούς της κριτικής της τέχνης, όπως οι Clement Greenberg, Michael Fried, Jilles Deleuze, Rosalind Krauss, Hall Foster. Μέσα από μια σειρά μελετών περιπτώσεων, αυτό το μάθημα εισάγει τους/τις φοιτητές/ήτριες και τις φοιτήτριες σε ποικίλες θεωρητικές προσεγγίσεις, οι οποίες έχουν διαμορφώσει πρακτικές στην θεωρία της τέχνης και στην κριτική. Το μάθημα εξετάζει συγκεκριμένες συστηματικές μεθόδους (Μαρξισμός, φεμινισμός, θεωρίες φύλου και σεξουαλικότητας, ψυχανάλυση, μετα-αποικιοκρατική θεωρία και αποδόμηση), μέσα από τις οποίες ασκείται η μελέτη των καλών τεχνών και του πολιτισμού. Αναγιγνώσκονται επίσης κείμενα των Shapiro, Baxandall, Nochlin, Gombrich, Foucault, Derrida και άλλων.

Εργαστήριο πρακτικής δημιουργίας, το οποίο αναπτύσσει περαιτέρω τις  ικανότητες παρατήρησης και ανάλυσης, καθώς και την αισθητική κρίση των φοιτητών/τριών, ταυτόχρονα με την εξέλιξη της καλλιτεχνικής τους δημιουργικότητας. Η συνδυαστική προσέγγιση πρακτικής και θεωρίας αναπτύσσει τόσο τις τεχνικές δεξιότητες των φοιτητών/τριών όσο και την ικανότητά τους να χρησιμοποιήσουν διαφορετικά υλικά και μεθόδους.

Οι φοιτητές/τήτριες οδηγούνται στην διερεύνηση της προσωπικής τους εικαστικής γλώσσας, η οποία θα διαμορφωθεί περαιτέρω για την τελική, πτυχιακή τους εργασία. Αναλύονται ερωτήματα, μέθοδοι και συστήματα αναπαράστασης που προκύπτουν από την δημιουργική  διαδικασία, όπως τέχνη και δημόσιος χώρος (mural painting/ site-specific painting), η έννοια του εφήμερου, ζωγραφικές και σχεδιαστικές εικαστικές παρεμβάσεις, συμμετοχικότητα, εικονικός ψηφιακός χώρος, το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο ως δομικό στοιχείο της εικαστικής πράξης--επαναπροσδιορίζοντας έτσι τις παραπάνω σχέσεις και επαναφέροντας σε διαπραγμάτευση τα ίδια τα συστήματα αναπαράστασης.

Εργαστήριο πρακτικής δημιουργίας, το οποίο αναπτύσσει περαιτέρω τις  ικανότητες παρατήρησης και ανάλυσης, καθώς και την αισθητική κρίση των φοιτητριών/ών, ταυτόχρονα με την εξέλιξη της καλλιτεχνικής τους δημιουργικότητας. Η συνδυαστική προσέγγιση πρακτικής και θεωρίας αναπτύσσει τόσο τις τεχνικές δεξιότητες των φοιτητριών/ών όσο και την ικανότητά τους να χρησιμοποιήσουν διαφορετικά υλικά και μεθόδους, να διαμορφώσουν κριτήρια αυτοαξιολόγησης και να ολοκληρώσουν τις εργασίες τους με βάση τις θεματικές τους. Οι φοιτητές/τήτριες οδηγούνται στην διερεύνηση της προσωπικής τους εικαστικής γλώσσας, η οποία θα διαμορφωθεί περαιτέρω για την τελική, πτυχιακή τους εργασία και παράλληλα θα την καταγράψουν και αναλύσουν. Αναλύονται ερωτήματα, μέθοδοι και συστήματα αναπαράστασης που προκύπτουν από την δημιουργική  διαδικασία, όπως τέχνη και δημόσιος χώρος (τοιχογραφίες/ site-specific ζωγραφική), η έννοια του εφήμερου, ζωγραφικές και σχεδιαστικές εικαστικές παρεμβάσεις, συμμετοχικότητα, εικονικός ψηφιακός χώρος, το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο ως δομικό στοιχείο της εικαστικής πράξης--επαναπροσδιορίζοντας έτσι τις παραπάνω σχέσεις και επαναφέροντας σε διαπραγμάτευση τα ίδια τα συστήματα αναπαράστασης.

Στο πλαίσιο των ραγδαίων παγκόσμιων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών και των επειγόντων πολιτικών αλλαγών το μάθημα διερευνά σχέσεις μεταξύ εικαστικών και παραστατικών τεχνών, μεταξύ δισδιάστατων και τρισδιάστατων εικαστικών πρακτικών και της δημόσιας σφαίρας, παράγοντας πολυδιάστατα έργα. Το περιεχόμενο του μαθήματος αφορά επίσης στη δημιουργία συνεργατικών έργων, σε διαλογικά καλλιτεχνικά forum για την πόλη και το κοινωνικό της ύ-φασμα, στην προώθηση εναλλακτικών μορφών ιστοριών σε σχέση με μη επαρκώς εκπροσωπούμενες κοινότητες. Μπορεί η καλλιτεχνική συνεργασία και η κοινωνική τέχνη να παράξουν και να γίνουν ηθικές μορφές καλλιτεχνικού ακτιβισμού και να πλαισιώσουν το εφήμερο και το άρρητο;

Αυτό το στούντιο καλλιτεχνικής δημιουργίας αρχίζει το έργο των φοιτητών/τητριών, το οποίο (με τη συνέχειά του στο όγδοο εξάμηνο) θα αποτελέσει τον όγκο των έργων της αποφοίτησής τους. Το μάθημα εστιάζει στην υψηλού επιπέδου ανάπτυξη της πρακτικής των φοιτητών/τητριών, τον ορισμό και την γραπτή και προφορική επικοινωνία αυτής στις άλλες/ους. Οι φοιτήτριες/ές μαζί με τις διδάσκουσες/οντες βλέπουν και συζητούν τις εν τω γίγνεσθαι πρακτικές, εν όψει των ολοκληρωμένων έργων του πτυχιακού έτους. Μεγάλη βαρύτητα δίνεται  στην πρακτική ανταλλαγής απόψεων μεταξύ των φοιτητριών/ών για να αντιληφθούν και να κατανοήσουν πλήρως τις προθέσεις των συναδέλφων τους, να αντιληφθούν καλύτερα το πλαίσιο της εκάστοτε παρουσίασης των έργων τους και τις πιθανές προσλήψεις του και να εμπλουτίζουν την πρακτική τους μέσω της εποικοδομητικής κριτικής των συναδέλφων τους, κτίζοντας έτσι μια  αλληλέγγυα κοινότητα η οποία θα συνεχίσει και επαγγελματικά. Οι φοιτητές/τήτριες μπορούν να επικεντρωθούν σε μια καλλιτεχνική πρακτική, είτε να διερευνήσουν την θεματική τους με μια συνδυαστική προσέγγιση μεθόδων και πρακτικών. Δίνεται έμφαση στη δημιουργία μιας προσωπικής γλώσσας, η οποία να έχει, ταυτόχρονα, ιστορικό και θεωρητικό εύρος.

Το στούντιο για την παραγωγή του τελικού έργου και της έκθεσης των τελειοφοίτων συνίσταται, κατά κύριο λόγο, από πρωτότυπο καλλιτεχνικό έργο, το οποίο συνοδεύεται και την τεκμηρίωση του καλλιτέχνη (artist’s statement).

Τα έργα τους παρουσιάζονται στο τέλος της χρονιάς, ως έκθεση τελειοφοίτων  (Degree Show) – και  η παρουσίαση αυτή αποτελεί το κύριο μέρος της αξιολόγησης τους. Το μάθημα εστιάζει στην υψηλού επιπέδου ανάπτυξη της πρακτικής της εκάστοτε φοιτήτριας/ή, τον ορισμό και την γραπτή και προφορική επικοινωνία αυτής στις άλλες/ους. Οι φοιτήτριες/ές μαζί με τις διδάσκουσες/οντες βλέπουν και συζητούν τις εν τω γίγνεσθαι πρακτικές αλλά και τα ολοκληρωμένα έργα του πτυχιακού έτους. Μεγάλη βαρύτητα δίνεται  στην πρακτική ανταλλαγής απόψεων μεταξύ των φοιτητριών/ών  για να αντιληφθούν και να κατανοήσουν πλήρως τις προθέσεις των συναδέλφων τους, να αντιληφθούν καλύτερα το πλαίσιο της εκάστοτε παρουσίασης των έργων τους και τις πιθανές προσλήψεις του και να εμπλουτίζουν την πρακτική τους μέσω της εποικοδομητικής κριτικής των συναδέλφων τους, κτίζοντας έτσι μια  αλληλέγγυα κοινότητα η οποία θα συνεχίσει και επαγγελματικά.

Το τελικό έργο απαιτεί από τους/τις φοιτητές/ήτριες να ολοκληρώσουν επιτυχώς ένα μεγάλο και πολυσύνθετο έργο, το οποίο θα αποκαλύπτει τις καλλιτεχνικές και κατασκευαστικές δεξιότητές τους, το ευρύτερο πολιτισμικό πλαίσιο που ερευνούν και την ικανότητά τους να αναλύσουν και να μεταδώσουν την πρακτική τους.  Μπορούν να επικεντρωθούν σε μια καλλιτεχνική πρακτική, είτε να διερευνήσουν την θεματική τους με μια συνδυαστική προσέγγιση μεθόδων και πρακτικών.

Οι φοιτήτριες/ές ενθαρρύνονται να δημιουργήσουν μια προσωπική γλώσσα η οποία να έχει συνείδηση της  προϋπάρχουσας ιστορίας και να χαρακτηρίζεται από ευρηματικότητα. Τέλος να είναι σε θέση να παρουσιάζουν επιτυχώς και με συνέπεια την θεματική του έργου τους, να επικοινωνούν το έργο τους με καθαρούς όρους και διαφορετικούς τρόπους, και να ανακαλύψουν προσωπικούς μεθόδους ανάπτυξης των πρακτικών τους. Να αντιλαμβάνονται την εξελικτική πορεία του έργου τους και να  ενδυναμώνουν την εξέλιξή τους με φιλομάθεια και φιλοπεριέργεια.

Η ενότητα στοχεύει να παρέχει τη θεωρητική και πρακτική βάση για τις σύγχρονες εκθεσιακές πρακτικές: Να παρέχει στους/στις φοιτητές/τήτριες μια ευρεία κατανόηση του ιστορικού και κοινωνικο-πολιτιστικού πλαισίου μέσα στο οποίο έχουν αναδυθεί και αναπτυχθεί μουσεία και γκαλερί σύγχρονης και σύγχρονης τέχνης, να προσφέρει μια κατανόηση των χώρων εναλλακτικής τέχνης και να εφοδιάσει τους/τις φοιτητές/τήτριες με τη σχετική πρακτική εμπειρία στην επιμέλεια της δικής τους καλλιτεχνικής παραγωγής, στην πρόσκληση επισκεπτών επιμελητών και στη διευκόλυνση επισκέψεων σε χώρους τέχνης.

Η ενότητα αποτελεί συνέχεια του FAR 490, με τους/τις φοιτητές/τήτριες να «εφαρμόζουν» τη γνώση και εμπειρία της προηγούμενης ενότητας στο δικό τους έργο (όπως αυτό δημιουργείται, παράλληλα, στο FAR 461). Ταυτόχρονα εργάζονται στο αναγκαίο θεωρητικό πλαίσιο, προς παραγωγή της γραπτής διατριβής τους (3000 λέξεων). Με τη διατριβή, οι φοιτητές/τήτριες πρέπει να είναι σε θέση να διερευνήσουν διάφορες καλλιτεχνικές πρακτικές, ώστε να διαπραγματευτούν θεωρητικά το δικό τους έργο. Ενώ μελετούν καλλιτέχνες που ενημέρωσαν τη δική τους πρακτική, οι φοιτητές/τήτριες διαμορφώνουν την προσωπική τους γλώσσα, η οποία έχει επίγνωση της προϋπάρχουσας ιστορίας και χαρακτηρίζεται από ευρηματικότητα.

Η διατριβή που θα συγγράψουν ενσωματώνεται στην έκδοση-τεκμηρίωση του Τελικού τους Έργου (που παράγεται στο FAR 461)