Η Εποχή των Μεγάλων Αισθητικών Θεωριών

Από την εποχή των Ναπολεόντειων Πολέμων και μετά, οι ραγδαίες αλλαγές που συντελέστηκαν στην ευρωπαϊκή κοινωνία, στην κουλτούρα και στην πολιτική, οδήγησαν στην ανάπτυξη πολλών θεωριών, στο πεδίο των επιστημών, της πολιτικής, της δικαιοσύνης, της θρησκείας και της αισθητικής. Νέες ιδέες διαμόρφωσαν την ευρωπαϊκή σκέψη, καθώς τα άτομα επεδίωκαν να κατανοήσουν, μέσα σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη κατάσταση, τη θέση τους στον κόσμο. Αυτό το σεμινάριο εξετάζει την ιστορία της Αισθητικής από τις αρχές του 18ου αιώνα μέχρι και τον 20ο αιώνα. Η υπεράσπιση από τον Αριστοτέλη της γνωσιακής αξίας της τραγωδίας ως απάντηση στην περίφημη επίθεση του Πλάτωνα στις τέχνες, και οι γνωσιακές προσεγγίσεις της αισθητικής εμπειρίας αποτέλεσαν για αιώνες το επίκεντρο της φιλοσοφικής προσπάθειας να κατανοηθεί η τέχνη. Ωστόσο, κατά το 18ο αιώνα, δύο νέες ιδέες εισάγονται: πρώτον, η ιδέα ότι η αισθητική εμπειρία είναι σημαντική επειδή επιδρά συναισθηματικά – ό,τι, δηλαδή, επέκρινε ο Πλάτωνας – και, δεύτερον, η ιδέα ότι η αισθητική εμπειρία συνιστά ένα ηδονικό, ελεύθερο παιχνίδι των γνωστικών μας δυνάμεων. Έτσι, το πρώτο μισό του σεμιναρίου εξετάζει προσεκτικά τη σύνθεση ή την απόρριψη αυτών των ιδεών μέσα από τις αναλύσεις σημαντικών φιλοσόφων της νεότερης και σύγχρονης φιλοσοφίας (μεταξύ άλλων, Χιουμ, Καντ, Νίτσε και Χάιντεγκερ). Τα βασικά ερωτήματα αφορούν στη φύση του ωραίου, στην εγκυρότητα των αισθητικών κρίσεων και στη σχέση μεταξύ τέχνης και θεωρίας. Στο δεύτερο μισό του σεμιναρίου εξετάζονται σύγχρονες προσεγγίσεις ορισμένων θεμελιωδών ζητημάτων που απασχολούν την Αισθητική, όπως ο ορισμός της τέχνης, η διάκριση μεταξύ ωραίου και άσχημου, η σύνδεση τέχνης και ηθικής και ο ρόλος του καλλιτέχνη στην ερμηνεία του έργου τέχνης.