Μετά την σύντομη εισαγωγή στην σχετική ορολογία, το μάθημα-έχοντας ως αφετηρία τον 17ο αι.-προσεγγίζει κείμενα και μελέτες που αναλύουν έργα τέχνης μέσα από την λεπτομερή εφαρμογή μίας συγκεκριμένης μεθόδου. Η μέθοδος του Winckelmann εξετάζεται συνοπτικά και ακολουθείται από την εξέταση των κριτικών του Diderot για τα γαλλικά Salons. Ο Γάλλος συμβολιστής ποιητής Charles Baudelaire-δημιουργός του όρου modernité- και τα γραπτά του για την τέχνη του 19ου αι. και την αισθητική αναλύονται μέσα από την Θεωρία της Πρόσληψης του Hans Robert Jauss. Προχωρώντας προς τον 20ο αι., έμφαση δίνεται στους Ευρωπαίους και Αμερικανούς θεωρητικούς της κριτικής της τέχνης, όπως οι Clement Greenberg, Michael Fried, Jilles Deleuze, Rosalind Krauss, Hall Foster. Μέσα από μια σειρά μελετών περιπτώσεων, αυτό το μάθημα εισάγει τους/τις φοιτητές/ήτριες και τις φοιτήτριες σε ποικίλες θεωρητικές προσεγγίσεις, οι οποίες έχουν διαμορφώσει πρακτικές στην θεωρία της τέχνης και στην κριτική. Το μάθημα εξετάζει συγκεκριμένες συστηματικές μεθόδους (Μαρξισμός, φεμινισμός, θεωρίες φύλου και σεξουαλικότητας, ψυχανάλυση, μετα-αποικιοκρατική θεωρία και αποδόμηση), μέσα από τις οποίες ασκείται η μελέτη των καλών τεχνών και του πολιτισμού. Αναγιγνώσκονται επίσης κείμενα των Shapiro, Baxandall, Nochlin, Gombrich, Foucault, Derrida και άλλων.