Oι φοιτητές/τήτριες γνωρίζουν τη βασική θεωρία και τα κινήματα γύρω από την ηχητική τέχνη, και καλούνται να εμβαθύνουν σε σημαντικές θεωρίες του πεδίου που έχουν εδραιωθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Παράλληλα, αναλύεται η θέση του ήχου στα νέα μέσα και στις καλλιτεχνικές πρακτικές συνολικότερα, ενώ  διερευνώνται οι τρόποι με τους οποίους προσεγγίζεται η έννοια της ηχητικής τέχνης (Sound Art). Κυρίως προσεγγίζονται οι ηχητικές εγκαταστάσεις, η ηλεκτροακουστική σύνθεση και οι συνθέσεις ηχοτοπίου: σε αυτά μάλιστα χρησιμοποιούνται στοιχεία και πρακτικές της θεωρίας της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Ήχου, αφού έχει προηγηθεί ιστορική και εννοιολογική ανάλυση των καλλιτεχνικών πρακτικών που τη χαρακτηρίζουν. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται τόσο στη σύνδεση των Σπουδών του Ήχου με την κοινωνική και πολιτική τους διάσταση, όσο και στην εκμάθηση, εκ μέρους των φοιτητών/τριών, πρακτικών εργασίας με τον ήχο για τη δημιουργία καλλιτεχνικά και τεχνικά άρτιων έργων. Το μάθημα εστιάζει επίσης στην ιδιότητα του ήχου ως μέσου επικοινωνίας και επιχειρεί να προσεγγίσει και να αποκωδικοποιήσει ενδελεχώς την παρουσία του στην καθημερινότητα, με στόχο την καλλιτεχνική δημιουργία.